In een spel heb je meestal weinig aan een uitgebreide karakteromschrijving. Spelers onthouden al die details toch niet. Bovendien heb je op een kaart of ander spelonderdeel vaak maar beperkte ruimte. Staat er een illustratie bij? Dan weten spelers zonder woorden hoe het personage eruitziet.
Moet je dan karakteromschrijvingen volledig vermijden in je spel? Zeker niet. Met een paar goedgekozen details kun je veel vertellen over wie iemand is, waar die vandaan komt en hoe die in elkaar zit.
1. Kies één of twee herkenbare uiterlijke kenmerken
Heb je toch een karakteromschrijving nodig? Bijvoorbeeld omdat je niet iedere NPC laat tekenen of omdat je spel vooral uit tekst bestaat? Beperk je dan tot één of twee herkenbare uiterlijke kenmerken. Kies kenmerken die iets vertellen over het personage of relevant zijn voor het verhaal.
Wanneer is een uiterlijk kenmerk relevant?
Wanneer het iets zegt over de achtergrond of persoonlijkheid van een personage, of wanneer spelers er iets mee moeten. Ben je bijvoorbeeld op de vlucht voor de koning? Dan is het handig als je spelers een lid van de koninklijke wacht kunnen herkennen. En wat als spelers moeten beslissen of ze een vreemde helpen? Een mager kind in vodden roept waarschijnlijk een andere reactie op dan een goedgeklede baron omringd door bewakers.
Je hoeft dus niet te beschrijven dat een personage bruine ogen, een wipneus en halflang donker haar heeft. Geef spelers één detail waarmee ze iets kunnen. De rest vullen ze zelf wel in. Dat geeft ruimte voor hun eigen verbeelding en zorgt ervoor dat een personage persoonlijker wordt.
The Light in the Mist: de heks
Zo maak je kennis met de heks:
“Can I help you?” an old woman asks, not unkindly. As you gaze at her beautifully braided silver hair, any words you had planned to say suddenly elude you, but the woman seems to sense something nonetheless. “Ah…” she says, her large green eyes filling with understanding. “You have lost someone, have you?”
Naast haar leeftijd en sekse, krijg je slechts twee uiterlijke kenmerken: haar zilveren, gevlochten haar en haar grote, groene ogen. Je weet echter veel meer over haar. Door jouw reactie moet er een reden zijn waarom het spannend is om haar te ontmoeten. Ze blijkt echter vriendelijk, begripvol en heeft een buitengewoon inzicht. Je angst lijkt dus ongegrond.
Het verhaal pauzeert niet om een beschrijving te geven, maar gaat gewoon door. Het is een kunst om een beschrijving zo naadloos in een scène te verwerken.
2. Geef je personage een specifieke manier van spreken.
Niet iedereen praat op dezelfde manier. Waar je personage vandaan komt, welke opleiding die heeft gehad en met wie die omgaat, kunnen allemaal invloed hebben op de manier waarop die spreekt. Misschien heeft je personage een accent, gebruikt het typische uitdrukkingen of spreekt het een regionaal dialect.
Spreek je de taal of het dialect zelf niet? Laat je tekst dan altijd nalezen door iemand die de taal wél spreekt. Een tweetalige proeflezer kan controleren of je accent of dialect natuurlijk klinkt. Een personage dat een bepaald accent moet hebben, maar zinnen gebruikt die niemand met dat accent ooit zou zeggen, haalt spelers snel uit je verhaal.
Een melodramatische piraat en een ongeduldig elfje
Toen ik Adventures in Neverland schreef, dook ik diep in de personages.
Kapitein Haak sprak in lange, dramatische zinnen. Enerzijds liet dit zijn achtergrond zien. Hij was ooit student aan het prestigieuze college van Eton en had een uitgebreidere woordenschat dan de andere piraten. Anderzijds toonde het zijn persoonlijkheid. Kapitein Haak was nogal melodramatisch.
Tinker Bell deed precies het omgekeerde: zij sprak in korte zinnen. Kon ze haar boodschap overbrengen in slechts één woord? Nog beter! Elfjes, en Tink in het bijzonder, waren bijzonder impulsief. Wie had er tijd voor een lang gesprek? Het volgende avontuur wachtte!
Via dialoog voelde de speler meteen wat voor persoonlijkheden dit waren. Helaas strandde de publicatie van het spel voordat ik ze met een breed publiek kon delen.
3. Denk goed na over namen, bijnamen en rollen
Een snelle manier om iets over je personage te vertellen zonder een hele beschrijving te schrijven, is via namen, bijnamen en rollen.
Een rol maakt in een spel meteen duidelijk wat een personage kan. Het is ook makkelijk te onthouden. Niemand zal verbaasd zijn als de dokter elke ronde een wondfiche mag verwijderen bij iemand op dezelfde locatie.
Maar waarom stoppen bij een rol? Ook een (bij)naam roept bepaalde associaties op over de achtergrond of persoonlijkheid van je personage. Hans the Butcher heeft in een horrorspel bijvoorbeeld een heel andere bijklank dan Oozwald, the Perfectly Normal Adventurer in een luchtig avonturenspel. Afhankelijk van de toon van je spel, kun je zelfs referenties naar media en pop-cultuur maken voor een sterkere associatie. Hoe zou een buurvrouw met de naam Karen tegenwoordig naar voren komen in een verhaal? (Sorry aan alle Karens, vooral aan mijn favoriete K3-zangeres!)
Nog enkele tips voor namen:
- Maak genoeg onderscheid.
Drie broers die Dorian, Darian en Doran heten, halen spelers gegarandeerd door elkaar. Zorg dus voor duidelijke verschillen. Laat de voornamen van je belangrijkste personages bijvoorbeeld met een andere letter beginnen.
- Denk aan het bouba-kiki-effect.
Klanken roepen onbewust een bepaald gevoel op. Kiki klinkt scherp en hoekig. Bouba klinkt ronder en zachter. Harde klanken zoals k, t en p klinken dus stoerder of agressiever. Zachtere klanken zoals l, r en w klinken eerder vriendelijk of elegant. Zo kunnen Leana, de geharde soldaat, en Kitt, de exotische prinses, beter van naam wisselen.
- Denk aan de setting, sfeer en toon van je spel.
In Victoriaans Engeland klinkt een naam als Abraham misschien vreemd. Tenzij je juist wilt aangeven dat het om een Amsterdamse professor gaat, namelijk de beroemde professor Van Helsing. Vermijd wel stereotypen. Een Amerikaanse student wiens over-overgrootouders uit China kwamen, zal bijvoorbeeld eerder een typisch Amerikaanse naam hebben dan een Chinese.
Dead of Winter: de kerstman
Een soldaat en een dokter. Een ridder en een tovenaar. Het zijn bekende spelrollen. We weten meteen welke spelmechanismen we kunnen verwachten. Een soldaat of ridder zal goed kunnen vechten. Een dokter of tovenaar kan waarschijnlijk genezen.
Maar denk eens verder. Welke rollen zijn uniek voor jouw spel? Rollen kunnen namelijk ook iets vertellen over je wereld. In Dead of Winter vind je bijvoorbeeld een schoonmaker. Die kan meer afval verwijderen dan andere personages. Of mijn persoonlijke favoriet: de kerstman die voor de apocalyps in het winkelcentrum te vinden was.
Blijkbaar is hij niet zo populair. Je mag hem namelijk opofferen om het moreel te verhogen.
Zo beschrijf je boeiende personages!
Een goede karakteromschrijving draait om de juiste details. Kies kenmerken die het beste beeld van je personage geven, sfeer toevoegen én makkelijk te onthouden en te onderscheiden zijn.
Meer lezen?
Samenwerken?
Ja graag! Stuur me een mailtje voor een vrijblijvend gesprek.
Je hoeft nog niets te beslissen, enkel of je koffie of thee wilt.