De Schat van Orval: meer dan 30 jaar lang nostalgie
Soms lees je een boek waarvan je pas jaren later beseft dat het iets in gang heeft gezet. Voor mij is De schat van Orval zo’n boek. Ik was een tiener toen ik het voor het eerst las. Ik herinner me nog hoe bijzonder ik het vond dat ik zelf keuzes mocht maken. Dat die ervaring mijn liefde voor interactieve verhalen zou doen ontluiken, wist ik toen nog niet. Sterker nog: ik was het boek zelfs bijna vergeten. Pas toen ik me afvroeg waar ik voor het eerst had kennisgemaakt met het genre, ontstond een groot verlangen om het terug te vinden. De schat van Orval Titel: De schat van Orval Auteurs: Patrick Bernauw en Guy Didelez Illustraties: Jan Bosschaert Eerste druk: 1992, Vakantie-TOP (jongerenmagazine). Uitgeverij Averbode. Achtste druk: 2014, Hardcover. Uitgeverij Abimo. Vincent en Robby brengen hun vakantie door op een camping in de Ardennen. Tijdens hun omzwervingen ontmoeten ze Katia en Ellen, die deelnemen aan een archeologisch opgravingskamp bij de Abdij van Orval. Wanneer geruchten over een verborgen schat opduiken, verandert een saaie vakantie langzaam in een spannend mysterie. Boek ✦✧✧✧✧ Spel Genre: avontuurMechanismen: Kies je eigen padLeeftijd: 10+ Mijn eigen zoektocht naar De schat van Orval Meer dan een jaar lang zocht ik ernaar. Dat is ontzettend lastig als je je niet eens de titel of auteur herinnert. Zelfs het plot had ik niet helemaal onthouden. Ik deed beroep op internetfora, nam contact op met mijn middelbare school en vroeg zelfs AI om hulp. Helaas zonder resultaat. Ik stond op het punt om de zoektocht op te geven, maar besloot om nog één ding te proberen. Ik stuurde een mailtje naar De Domijnen. En eigenlijk had ik het moeten weten: er is niets wat een bibliothecaresse niet kan. Via haar netwerk kreeg ik toevallig op mijn verjaardag het verlossende antwoord: “Klinkt als De schat van Orval.” Ik denk dat de buren mijn vreugdekreet hebben gehoord. Niet veel later vond ik een tweedehands exemplaar van precies dezelfde druk die ik vroeger had gelezen. Dit is ongetwijfeld mijn meest nostalgische verjaardagscadeau ooit. Houd het verhaal meer dan 30 jaar later nog steeds stand? Hoewel ik allang niet meer tot de doelgroep behoor, blijf ik er ontzettend van genieten. Al helpt het nostalgische sausje wel. De schat van Orval leest heerlijk vlot. De auteurs schrijven met een flinke streep brutale humor, waardoor de vaart er goed in blijft. De Franse namen zijn voor mij het lastigst om uit elkaar te houden. Af en toe moest ik even terugbladeren. Wie was dat ook alweer? In de kantlijn laten Didelez en Bernauw persoonlijk van zich horen. Hun commentaar heeft dezelfde brutale toon als het verhaal en helpt om niet helemaal de weg kwijt te raken. Vanaf hoofdstuk 17 tempert mijn enthousiasme wat. De schrijvers geven toe dat ze niet weten welk pad ik heb gevolgd. Ik vind het jammer dat hoofdstuk 17 daardoor als een samenvatting aanvoelt. Alles wordt nog eens bij elkaar gebracht, waardoor het idee van zelf je pad kiezen een beetje wordt ondergraven. Ik heb dan wel verschillende routes gevolgd, maar uiteindelijk krijg ik toch uitgelegd hoe die routes bij elkaar komen. Spannende opbouw, maar een race naar het einde Vanaf dan gaat het verhaal plotseling in sneltreinvaart. Hoofdstukken 17 en 18 voelen behoorlijk gehaast. Daarna mag ik nog kiezen uit drie verschillende eindes, maar ook daar heeft mijn eerder gekozen pad geen enkele invloed op. Het is dus niet zo dat ik door mijn keuzes bij een specifiek einde uitkom. Jammer, want de spannende opbouw belooft een minstens zo spannend slot. De drie eindes voelen echter net zo gehaast als de hoofdstukken die eraan voorafgaan. Na alle omwegen had ik graag wat langer van de ontknoping genoten. De schat van Orval bracht me op het juiste pad Dit boek opende voor mij de deur naar een heel nieuw soort verhalen: verhalen waarin je als lezer keuzes mag maken. Die keuzes bleken minder invloed te hebben dan ik me herinnerde, maar dat deed niets af aan het plezier dat ik mijn eigen route kon bepalen. Didelez en Bernauw waren zeker niet de eersten die een interactief verhaal schreven, maar ze waren wel mijn eerste kennismaking met het genre. Daarom zal dit boek altijd een speciaal plekje in mijn hart houden. Wat heb ik geleerd van De schat van Orval? Dit boek herinnert me eraan dat je het verhaal moet schrijven dat je zelf wilt schrijven. Niet alleen omdat op iedere bladzijde het plezier van de auteurs voelbaar is, maar ook omdat De schat van Orval oorspronkelijk maar een kort leven leek te zijn beschoren. Dankzij de volharding van Didelez en Bernauw bleef het boek echter tientallen jaren verkrijgbaar en verdween het pas in 2024 definitief uit de handel, ruim dertig jaar na de oorspronkelijke uitgave. Dat vind ik misschien nog wel de mooiste les van allemaal. Soms is het enige wat een bijzonder verhaal nodig heeft, een paar schrijvers die koppig genoeg zijn om erin te blijven geloven. En wie weet… Misschien blijkt dertig jaar later dat het de koers van een spelauteur in gang heeft gezet. Lees wat de schrijvers zelf zeggen over De schat van Orval Patrick Bernauw Guy Didelez Meer lezen? Samenwerken? Ja graag! Stuur me een mailtje voor een vrijblijvend gesprek. Je hoeft nog niets te beslissen, enkel of je koffie of thee wilt. Ik wil koffie Doe maar thee
Waarom spelen belangrijk is
Hoe vaak speel jij een spel? Maandelijks? Wekelijks? Dagelijks? Oké, dagelijks is misschien wishful thinking voor een volwassene. Kinderen spelen voortdurend, want dat is erg belangrijk voor hun ontwikkeling. Maar wist je dat spelen ook voor volwassenen erg gezond is? Dit zijn alle redenen waarom we vaker moeten spelen! De Homo Ludens Spelen om te (over)leven De 5 redenen waarom we meer moeten spelen Fysieke gezondheid Cognitieve vaardigheden Sociale vaardigheden Emotieregulatie en emotionele ontwikkeling Executieve functies Deze spelmechanismen versterken onze vaardigheden Verborgen informatie, tijdsdruk en geluk Ruilen, onderhandelen en het ‘I cut, you choose’-principe Doe-opdrachten met nauwkeurigheid en snelheid Variabele spelersrollen Deductie Bronnen De Homo Ludens Waarom spelen zo belangrijk is, is een vraag die al jarenlang wordt gesteld én beantwoord. In 1938 publiceerde historicus Johan Huizinga het boek ‘Homo Ludens: Proeve eener bepaling van het spel-element der cultuur’. Oftewel: ‘Homo Ludens: Een poging tot bepaling van het spelelement van cultuur’. Hij stelt dat spel niet alleen een vorm van vermaak is, maar de basis is voor de ontwikkeling van beschaving en cultuur. De term Homo Ludens (de spelende mens) wordt gebruikt om te benadrukken dat we niet alleen Homo Sapiens (de denkende mens) of Homo Faber (de werkende mens) zijn, maar ook inherent speelse wezens. Spel is noodzakelijk om menselijk gedrag en cultuur te begrijpen. Huizinga’s werk heeft een grote invloed gehad op diverse academische disciplines, waaronder ontwikkelingspsychologie, antropologie, sociologie, filosofie, en culturele studies. Zijn concept blijft relevant omdat het ons eraan herinnert dat spel een essentieel en diepgeworteld aspect van het mens-zijn is. Naar boven Spelen om te (over)leven Is spelen dan iets typisch menselijk? Zeker niet. De drang om te spelen is een slimme zet van Moeder Natuur. Jonge dieren spelen om hun overlevingsvaardigheden te trainen. Leeuwenwelpen, bijvoorbeeld, stoeien om zich voor te bereiden op de jacht. Mannelijke olifantkalveren sparren zodat ze later meer kans hebben op een wijfje en zich kunnen voortplanten. Dieren die veel spelen vergroten dus hun kans op overleving. Ook onze voorouders kregen een evolutionair voordeel door te spelen. Wij hoeven niet meer te jagen, maar ook in onze moderne samenleving heeft speldeprivatie grote gevolgen. Kinderen die chronisch ziek zijn, en minder kunnen spelen, hebben een aanzienlijk groter risico op een slechte geestelijke gezondheid en sociale problemen in vergelijking met hun gezonde leeftijdsgenoten. Als je hier meer over wilt weten, kan ik je de studie Healthy play, better coping: The importance of play for the development of children in health and disease aanraden. Naar boven 5 redenen waarom we meer moeten spelen 1. Spel bevordert fysieke gezondheid Voor kinderen is spelen belangrijk voor de ontwikkeling van motorische vaardigheden. Fysieke activiteiten zoals gooien, rennen en springen helpen bij de ontwikkeling van coördinatie, balans en spierkracht. Bordspellen stimuleren dan weer de fijne motoriek, zoals een pion verplaatsen of een kruisje tekenen. Bij volwassenen helpt spelen bij het onderhouden van fysieke gezondheid, wat indirect bijdraagt aan een gezonde levensstijl en stressvermindering. Een leuk extraatje: buitenspellen zijn ook ideaal om je portie vitamine D van de zon te krijgen! Voorbeelden: Spelen in open lucht, een stok of kogel gooien, spelonderdelen balanceren en andere uitdagingen in verband met kracht of behendigheid. 2. Spel stimuleert cognitieve vaardigheden Spelen stimuleert verschillende cognitieve vaardigheden. Door te spelen met blokken en puzzels ontwikkelen kinderen hun ruimtelijk inzicht en logische denkvaardigheden. Daarbij bedenken kinderen vaak hele werelden en scenario’s tijdens hun spel, wat hun creatieve denkvermogen en probleemoplossend vermogen bevordert. Als volwassenen kunnen we onze cognitieve flexibiliteit en innovatievermogen verbeteren. We verkennen nieuwe ideeën en perspectieven. Door onszelf te blijven uitdagen, blijft onze geest scherp. Bovendien zijn we nooit te oud om te leren. Ik ken meerdere mensen die (rollen)spellen op hun CV schrijven om aan te tonen dat ze voortdurend hun creatief en probleemoplossend vermogen trainen. Met succes! Voorbeelden: De spelregels begrijpen, een strategie bedenken, grondstoffen beheren, mogelijkheden uitbreiden, efficiëntie verbeteren en geluk in je voordeel omzetten. 3. Spel versterkt sociale vaardigheden Door samen te spelen leren kinderen belangrijke sociale vaardigheden zoals delen, samenwerken, onderhandelen en communiceren. Vanaf 4 jaar ontstaan de eerste vriendschappen met leeftijdsgenootjes. Kleuters leren omgaan met regels en rekening te houden met anderen. Vanaf de basisschool wordt de groep steeds belangrijker, want we horen er graag bij. Hoe ouder kinderen worden, hoe beter ze zich kunnen inleven in anderen. Door samen te spelen, ontwikkelen we een gevoel van verbondenheid en intimiteit met anderen. Speelsheid in relaties helpt om conflicten te verzachten en communicatie te verbeteren, waardoor we ons prettiger voelen in onze sociale interacties. Het is dus niet gek dat werkgevers aandacht besteden aan teambuilding-activiteiten. Ook in persoonlijke relaties is spel een manier om je affectie uit te drukken, de confrontatie op te zoeken, een gunst te vragen of seksuele toespelingen te maken. Voorbeelden: Samen plezier beleven aan het spel, je spelerskleur kiezen (vooral als je dezelfde kleur wilt!), grondstoffen ruilen, de spelregels volgen en omgaan met valsspelen. 4. Spel ondersteunt emotieregulatie en emotionele ontwikkeling Spelen biedt een veilige ruimte voor het uiten en verkennen van emoties. Kinderen gebruiken spel om hun gevoelens te verwerken en te begrijpen. Ze leren omgaan met frustraties, angsten en conflicten door middel van rollenspellen, fantasie en (on)geluk. Slechte winnaars en verliezers zijn er ook onder volwassenen. Spelen blijft dus ook voor ons een goede leerschool. Daarnaast is spelen een goede manier om stress te verminderen. Wanneer we ons verdiepen in een spel, vergeten we onze dagelijkse zorgen. Even alles lekker loslaten, dus. Ontspanning helpt ons om negatieve emoties zoals angst en woede beter te beheersen en geeft ons een gevoel van vrijheid en zelfvertrouwen. Voorbeelden: Plezier beleven aan het spel, even afstand nemen, omgaan met (on)geluk en leren verliezen. 5. Spel verbetert executieve functies Executieve functies, zoals planning, organisatie en zelfregulatie, worden sterk ontwikkeld door spel. Kinderen leren om doelen te stellen, strategieën te ontwikkelen en taken te voltooien. Ze trainen ook hun responsinhibitie. Dat is het vermogen om na te denken voordat je iets doet. Door te spelen verbeteren we onze focus, ons vermogen om complexe taken te beheren en ons timemanagement.
Is het boek Catan beter dan het spel?
Kan een spelontwerper een goed verhaal schrijven? Natuurlijk moet ik ‘ja’ zeggen. Dit neemt echter niet weg dat een bordspel ontwerpen en fictie schrijven twee verschillende vaardigheden zijn. Toen ik ontdekte dat Klaus Teuber, de bedenker van Catan, een boek had geschreven, werd ik nieuwsgierig. Ondanks meer dan 200 dagen op Duolingo, is mijn Duits nog niet geweldig. Ik dook dus in de Nederlandse vertaling van Xander Uitgevers. Catan:Het verhaal van drie broers 860 na Christus – De broers Thorolf, Yngvi en Digur halen zich een hoop problemen op de hals. Uiteraard is er maar één reden waarom: de liefde. In een poging om de oudste dochters van de wrede Vikinghoofdman Halldor te helpen ontsnappen, worden ze van het vasteland verbannen. Waar moeten ze heen? Een ervaren scheepvaarder vertelt hen de mooiste verhalen over Catan, het land van de zon. Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn, maar de broers zijn vastbesloten om het eiland te vinden en er een nieuw leven te beginnen. Hun avontuur stelt hen voor grote uitdagingen. Zal de missie om een nieuwe thuis ze verenigen, of juist uit elkaar drijven? Koop het boek Het boek Catan: Game of Thrones zonder draken Hoewel Catan, het spel, een absolute favoriet is voor families, lijkt het boek geschreven te zijn met een andere doelgroep in gedachten. Catan, het boek, is een historische roman die het leven van mensen probeert te beschrijven zoals het echt had kunnen zijn. Het verhaal speelt zich af in een tijd waarin vrijheid een recht is van de sterkste. Ongelijkheid, slavernij en verkrachting zijn volkomen normaal in deze harde wereld waar grondstoffen schaars zijn. Je moet dus wel wat brutaliteit kunnen verdragen. Hoewel het niet voortdurend op de voorgrond staat, is het wel steeds verweven in de beweegredenen van de personages. Onverwachte bondgenoten Gelukkig is het niet enkel kommer en kwel. Personages hebben elkaar nodig om te overleven en dat verbindt hen. Naast de broers, die hun leven voor elkaar zouden geven, ontstaan er onverwachte vriendschappen tussen de ontdekkingsreizigers. Ik vond het enorm boeiend om te lezen hoe het avontuur de personages verandert. Doordat ze noodgedwongen reizen met mensen uit verschillende culturen en geloofsgemeenschappen, worstelen ze met hoe hun nieuwe thuis eruit moet zien. Biedt Catan een kans om het anders te doen? Het verhaal laat zien hoe mooi mensen het elkaar kunnen maken als ze samenwerken, en tegelijkertijd hoeveel kwaad ze elkaar kunnen aandoen. Lees een stukje uit Catan Ben je benieuwd of het boek Catan wat voor jou is? Op de website van Bruna kun je een stukje lezen als voorproefje! Lees een fragment Voor wie is het boek Catan? Je hoeft geen spellenliefhebber te zijn om het verhaal te waarderen. Heb je echter interesse in het leven van de Vikingen? Dan is het boek een absolute aanrader! Ik was voortdurend op zoek naar de inspiratie achter de spelmechanismen: zal de gemeenschap zich opsplitsen en verschillende grondstoffen bezitten? Is de struikrover een factie of een individu? Ik weet niet of ik opgelucht of teleurgesteld was toen ik weinig antwoorden kreeg. Je voelt het thema zeker terugkomen, maar er zijn geen duidelijke parallellen te trekken. Daarom kun je het boek los van het spel lezen. Is het boek beter dan het spel? Dat is appelen met peren vergelijken! Ga ik deel 2 lezen? Sommige zinnen waren naar mijn smaak iets te bloemrijk. Alhoewel, smaak… Ik vermoed dat het eerder te maken heeft met gewenning. In het Engels vind ik zulke taal prachtig, maar in het Nederlands klinkt het soms wat vreemd. Gelukkig blijft het geheel vlot lezen en is geen enkele scène overbodig. Alles wat er gebeurt is relevant voor het verhaal. Daardoor was ik steeds benieuwd naar het volgende stuk. Het boek heeft een mooi afgesloten einde, maar Klaus Teuber laat voldoende open zodat ik nieuwsgierig ben naar meer. Dus ja, ik ben benieuwd hoe het verdergaat met de kolonisten van Catan. Het tweede deel zou verkrijgbaar zijn vanaf 20 juni 2024. Catan:De orde van de raaf Deze samenvatting verklapt enkele gebeurtenissen uit het eerste deel. Er zijn achttien jaren verstreken sinds de kolonisten arriveerden op het eiland Catan. Leider Thorolf regeert met harde hand vanuit de hoofdstad Boshaven. Er gaan geruchten rond over een georganiseerde opstand door de ‘onvrijen’, die samen ‘De orde van de raaf’ oprichten. Wanneer Thorolfs dochter Jora zich aansluit bij de Orde staat Thorolf voor een moeilijke beslissing: kiest hij voor macht of voor zijn familie? Reserveer het tweede deel Leuk om te weten Klaus Teuber was al sinds zijn jeugd gefacineerd door de gevaarlijke ontdekkingsreizen van de vroegmiddeleeuwse Noren. Deze bekwame mannen en vrouwen voeren met hun schepen naar verre kusten om er zich te vestigen. Hij wilde een spel ontwerpen om in de huid van deze ontdekkingsreizigers te kruipen. In 1995 werd het spel De Kolonisten van Catan (tegenwoordig: Catan) uitgebracht bij Kosmos. Vele vertalingen, waaronder de Nederlandstalige bij 999 Games, volgden en Catan werd een enorm succes. Het spel wordt nog steeds geprezen als één van de eerste moderne bordspellen en als kennismaking met de hobby voor nieuwe spelers. Koop het spel Het verhaal van de broers Thorolf, Yngvi en Digur is niet het eerste dat over Catan verscheen. Drie jaar na de eerste uitgave van De Kolonisten van Catan, kwam het idee van een Catan-roman. Het idee bleef helaas jarenlang in de kast liggen. In 2000 las hij een boek van de bekroonde Duitse historische romanschrijfster, Rebecca Gablé, genaamd “Das Lächeln der Fortuna” (De glimlach van het geluk), dat zich afspeelt tijdens de Honderdjarige Oorlog in Engeland. Halverwege het lezen van de roman was hij ervan overtuigd dat Rebecca Gablé de beste keuze was om de saga achter De Kolonisten van Catan te schrijven. Teuber ontmoette Gable op de Frankfurter Buchmesse in 2000 en stelde zijn idee aan haar voor. Gable stemde toe, en de twee werkten samen aan het ontwikkelen van het verhaal. De roman werd in 2003 in Duitsland gepubliceerd. Hij werd vertaald naar het Engels en uitgebracht in Amerika in 2011. Gable en
Waarom zijn horrorspellen zo populair?
Als je me vraagt in welke bordspelwereld ik zou willen leven, moet ik even goed nadenken. Van de duistere fantasy in Gloomhaven tot de kosmische horror in Arkham Horror, deze werelden zijn allesbehalve een pretje om in te vertoeven. Behalve tijdens een spelavond blijkbaar… Hoewel in de laatste jaren de diversiteit aan thema’s enorm is toegenomen, blijven zombies, ruimtewezens en schrikwekkende soortgenoten een populair thema in bordspellen. Wat is het geheim van hun succes? Hoewel duistere genres onderling verschillen, scheer ik ze voor één keertje over dezelfde kam. De reden waarom ze populair blijven is hetzelfde. Wanneer ik ‘Horror’ zeg, kun je dit woord dus vervangen door ‘Dystopie’ en ‘Duistere Fantasy’. Waarom is horror zo aantrekkelijk? Samen zijn we sterk Identificatie met de buitenstaander Een deugddoende uitlaatklep Kritiek op de samenleving Een andere kijk op de wereld en op jezelf Deze spelmechanismen versterken het horrorgevoel Coöperatieve, solo- en verraderspellen Eén-tegen-allen-spellen en ‘hidden movement’ Een meeslepend verhaal Het lot bepaalt de uitkomst Zijn horrorspellen nog origineel? Inspiratie nodig? Waarom is horror zo aantrekkelijk? Waarom zijn horrorspellen zo populair? Om mijn vraag te beantwoorden moet ik eerst weten waarom duistere genres überhaupt zo populair zijn in onze popcultuur. Griezelverhalen worden al verteld zolang de mens bestaat. Lang voordat bordspellen door het brede publiek gesmaakt werden, waren horrorfilms al een gevestigde waarde in Hollywood. Denk daarbij aan de populariteit van spookhuizen, halloweentochten en spannende escape rooms. We laten ons graag de stuipen op het lijf jagen. Er zijn een handvol elementen die het horrorgenre aantrekkelijk maken. Voor Modern Myths heb ik een uitgebreid artikel geschreven waarom duistere thema’s zo populair zijn. Ik vat mijn conclusie hier samen. Reden 1: samen zijn we sterk Het “Wij-Zij”-principe is één van de krachtigste menselijke copingmechanismen. We zijn nu eenmaal kudde-beestjes en voelen ons veilig bij elkaar. We zoeken dus voortdurend naar verbinding en identiteit. Het gevoel van saamhorigheid maakt ons gelukkig. Niets versterkt onze band meer dan het delen van heftige emoties. Een gemeenschappelijke vijand draagt daaraan bij. Kortom, een groepsgevoel voelt goed. Maar “zij” is niet enkel de vijand van buitenaf. De meest verontrustende gedachte is dat het gevaar vlak naast je zit. Je weet wel, degene die je dacht te kunnen vertrouwen. Zogenaamde ‘mollen’ zijn een bedreiging voor onze groep. Het voelt dus bevredigend wanneer we ze vinden. Reden 2: identificatie met de buitenstaander Nee, als je van horror houdt maakt dat je geen psychopaat van je. Toch heeft iedereen heeft zich op één of ander moment in het leven wel een keer Frankenstein gevoeld. Je bent de buitenstaander die misbegrepen wordt door de maatschappij. En geef toe: het kan bevrijdend zijn om een antagonist te zijn die buiten de normen van de samenleving staat. Dit brengt me naadloos bij het volgende punt. Reden 3: een deugddoende uitlaatklep Je kent het wel: na een frustrerende dag kan de wereld ontploffen! Gelukkig mag je op de bank neerploffen en in een videospel op zombies kloppen. Want op zombies kloppen mag, op mensen daarentegen… Daar wordt ietwat op neergekeken. Niet enkel videospellen bieden een uitlaatklep. Eender welk medium waarin je even kunt ontsnappen geeft rust. Door jezelf te verplaatsen in de problemen van anderen, kun je je eigen problemen beter relativeren. Zeg nu zelf wat het grootste probleem is: je kind dat niet wilt gaan slapen of een horde zombies aan je deur. (Er is uiteraard altijd het risico dat je zelf een zombie wordt door slaapgebrek, maar dat even terzijde…) Reden 4: kritiek op de samenleving Horror en andere duistere thema’s weerspiegelen de angsten van de maatschappij waarin de film, de serie of het spel wordt gemaakt. Door je voor te stellen wat er zou gebeuren als deze angsten werkelijkheid zouden worden, creëren we een kans voor onszelf om het anders te doen. Horror in het bijzonder is een genre dat dit met een vleugje humor aanpakt. Pijnpunten zijn vaak zo uitvergroot dat het een satire wordt. Hierdoor is de kritiek niet enkel overduidelijk, het brengt de boodschap ook over op een ontvankelijke manier. Ik vergelijk het met een comedyshow: de spreker licht het publiek voor én entertaint tegelijkertijd! Reden 5: een andere kijk op de wereld en op jezelf Horror houdt onze geest scherp. Het daagt ons uit om verder te kijken, want soms is iets niet wat het lijkt. Door het onverwachte te verwachten, blijven we open-minded en staan we open voor minder voor de hand liggende mogelijkheden. Horror leert ons eveneens om met onze angsten om te gaan. Hoe onwaarschijnlijk het gruwelscenario ook mag zijn, onbewust stellen we ons voor hoe wij in zo’n situatie zouden reageren. En ik weet niet hoe jij bent, maar als ik net een gruwelijk monster heb overleefd, zal die spin in de badkamer vast wel lukken! (Hoewel, echt zeker ben ik nooit en ik vraag toch steeds om hulp…) Pssst! Wil je meer weten? Lees dan mijn uitgebreide artikel op Modern Myths! Deze spelmechanismen versterken het horrorgevoel Wat maakt een goed horrorspel? Nu ik weet welke elementen het horrorgenre aantrekkelijk maken, ga ik op zoek naar de spelmechanismen dit gevoel versterken. Ik ontdek ze in de meest populaire horrorspellen. Coöperatieve, solo- en verraderspellen: het “Wij-Zij”- gevoel Horrified, Arkham Horror: the card game, Final Girl, Nemesis, Betrayal on House on the Hill, Cthulhu: Death May Die Dit mechanisme is het meest voor de hand liggende van allemaal. Wil je een sterk “Wij-Zij”- gevoel aan tafel? Ga dat voor een coöperatief spel zoals Horrified, Zombicide of Arkham Horror: the card game. Die laatste kun je ook solo spelen. In solo-spellen sta je er letterlijk alleen voor. Final Girl zet dit briljant neer. Weet je wanneer Final Girl eindigt? Met de dood van het monster of met je eigen dood. No pressure! Nog griezeliger dan tegen het spel te spelen, is spelen tegen je eigen vrienden. Horrorthema’s lenen zich perfect voor verraderspellen! Weet jij wie te vertrouwen is en wie niet? We willen samen een gemeenschappelijk doel halen en toch falen we een opdracht. Hebben we simpelweg pech met de kaarten?